Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

"Γκέμμα"

Το Άπειρο… των Πολεμιστών!

Πολεμιστής:
κοίταξε αυτό, το Άπειρο, που σε περιμένει μπροστά σου, αδυσώπητα, όπως, «έτσι« σ’ έχει κοιτάξει και …αυτό!

Ο »πολεμιστής», είναι κάτι παραπάνω, από απλή έννοια.
Είναι ένας τρόπος ζωής και αυτός ο τρόπος ζωής, είναι ο μόνος, που συμπεριλαμβάνει ,ότι μπορεί να προβλεφτεί.
Χωρίς την έννοια του πολεμιστή, είναι αδύνατο να διαβεί κάποιος,
τα εμπόδια, που ορθώνονται στο μονοπάτι της Γνώσης.
Γι’αυτό είναι απαραίτητο στοιχείο η ίδια η ψυχική διάθεση του πολεμιστή και
όλα αυτά εμπεριέχονται ,στην ίδια την ψυχική δομή του.
Ο πολεμιστής αντλεί από τις ίδιες τις σιωπηλές του πεποιθήσεις, όλη την ώθηση, που χρειάζεται για να δώσει την μάχη με σιγουριά.
Χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς την ανάγκη να υμνηθεί.
Από την στιγμή που γίνεται αποδεκτή αυτή η λογική,
ότι ο θάνατος είναι μόνιμος σύντροφος μας,
μια γέφυρα σχηματίζεται.
Μια γέφυρα, που γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στον κόσμο της καθημερινότητας και σε κάτι, το οποίο βρίσκεται μπροστά μας χαμένο μέσα στην ομίχλη, που δεν φαίνεται πραγματικά.
κάτι τόσο τρομερά ακαθόριστο, που να μπορεί να χρησιμεύσει ως σημείο αναφοράς, και παρόλο αυτά υπάρχει αναντίρρητα παρόν.
Η μόνη επίγεια ύπαρξη, ικανή να διασχίσει, αυτή την γέφυρα, είναι ο πολεμιστής.
Σιωπηλός μέσα στην πάλη του, ακάθεκτος, επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει και ,
αποτελεσματικός, επειδή, έχει να κερδίσει τα πάντα!

Michel Legrand "The Windmills Of Your Mind"

"Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί." Ηράκλειτος

"The Return of the Pink Panther"

Ποντικοπαγίδα


Ποντικάκια. Τα από πάνω και τα από κάτω. Τα του ρετιρέ νομίζουν ότι κυβερνούν, όταν κάθονται στον θρόνο με τις κουρελούδες, πάντως ρεμβάζουν εις βάρος των του υπογείου. Τα ρετιράκια ποντικάκια ανέκαθεν ήταν τα πιο άχρηστα, εκείνα που πάντα βουτούσαν το τυρί και έκαναν καταλήψεις στις ποντικοπαγίδες περιφέροντας τα αγαπημένα τους ασυνάρτητα τοτέμ-αιτηματάκια, όλα απαραιτήτως ανεπάγγελτα, ράθυμα, μαδημένα φθονερά και συμπλεγματικά, μετά των αντικαταστατών τους... Οι κλόουν του παλατιού που ντύνονται αυτοκράτορες ροκανίζοντας τον χρόνο.. και όλα τα τυριά απαραιτήτως και εννοείται. Ανίκανα και κακομοίρικα στο βάθος τους, κι αν δεν ήταν πολιτικά εγκληματικός ο ρόλος τους.. οπωσδήποτε αξιοθρήνητα. Στο υπόγειο εγκλωβισμένα ποντικάκια που δεν τους επιτρέπεται η πρόσβαση στο ασανσέρ, ούτε στην σκάλα, ούτε μέσα από την υδρορροή, ούτε καν η δυνατότητα να διαπιστωθεί η ρώμη ή η ανικανότητά τους, ό,τι κι αν είναι αληθές γι' αυτά.. Άλλα σκούζουν μουτζώνοντας τα ρετιράκια ενώ κρυφά ονειρεύονται να ανεβούν στα τεμπελολημέρια, άλλα οργανώνουν κατά φαντασίαν επαναστάσεις κουνώντας τις κουτσουρεμένες ουρές τους, άλλα αδιαφορούν μασουλώντας την ανυπαρξία τους, κι άλλα θέλουν απλά να φύγουν, έξω και μακριά από την πολυόροφη ποντικοπαγίδα.. Μακριά όσο περισσότερο γίνεται, να ζουν ελεύθερα σε δάση με τυρόδεντρα και ίσως μια μέρα να γίνουν .. γάτες.  Σίγουρα εκτός παγίδας, κανένα πλάσμα δεν ανήκει σε καμμία παγίδα. Ποτέ. Αλλά το δρώμενο πρέπει να συνεχιστεί, σύμφωνα με τις οδηγίες των αρουραίων επιτηρητών. Των αοράτων. Το παιχνίδι πρέπει .. για κάποιον άγνωστο και βαθιά διεστραμμένο λόγο, να εξακολουθεί να παίζεται.. μέσα στην παγίδα. Γι' αυτό τα άχρηστα που αυτοχρίστηκαν ικανά, επιτρέπουν στο υπόγειο να κάνει παιχνίδι ενίοτε. Δηλαδή να νομίζει ότι κάνει παιχνίδι.. για να μην μουτρώσουν και το βουλώσουν, γενικά και ειδικά, τα υπόγεια ποντικάκια. Και τότε ποιος θα παίζει τον ρόλο του ηλίθιου ; Πως θα ξεχωρίζει το ρετιρέ αν το υπόγειο κλείσει ; Μάλλον θα γκρεμιστεί.. Και το παίγνιο με τους ηττημένους εξαφανισμένους και τους άχρηστους και πάντα χαμένους «νικητές» θα κατεβάσει ρολά. Και η ποντικοπαγίδα θα γκρεμοτσακιστεί με πάταγο (!) Μια μέρα μαγική..

"Λατρεύουμε να είμαστε έξω, μέσα στη φύση, επειδή δεν έχει καμιά άποψη για μας." Φρήντριχ Νίτσε


Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

"Πολίτικη Κουζίνα"

"Ναυαγός του Χρόνου" Β΄ Μέρος


Του Μποτίλια στο Πέλαγος 

Έγραφα, το λοιπόν, στο πρώτο μέρος:

Τι είχε τελικά μια κοκάλα, η οποία έκανε τα νεύρα τής εξουσίας να τρίζουν τόσο γοερά;
Ας σκεφθούμε λοιπόν: 
Στο 3.000 πΧ. χρονολογείται η εποχή τού Χαλκού.
Στο 6.000 πΧ. χρονολογείται η Νεολιθική εποχή.
Στο 10.000 πΧ. χρονολογείται η Μεσολιθική εποχή.
Για την διάρκεια τής Παλαιολιθικής εποχής δεν γίνεται συγκεκριμένη μνεία. Πού μπορούμε να την τοποθετήσουμε βάσει των ευρημάτων; Να ρίξουμε άλλα 10.000 χρόνια πάνω; Καταλήγουμε στο 20.000.
Πόσες φορές χωράει όμως το 20.000 στο 700.000;
Οι αναφορές περί κατακλυσμών και καταστροφών πλανητικού μεγέθους στο παρελθόν είναι πολλαπλές. Μέσω αυτών διαβάζουμε ότι κατεστράφησαν πολιτισμοί, βυθίσθηκαν ήπειροι και απωλέσθησαν μνήμαι περί τού παρελθόντος.

Μήπως όμως οι καταστροφές αυτές δεν είχαν φυσικά αίτια, αλλά ήσαν προϊόντα τεχνολογίας; 
Μήπως κάποιοι μάς ανακυκλώνουν; 
Μήπως στην σύγχρονη φάση κάποιοι απεργάζονται την επόμενη ανακύκλωσή μας, η οποία θα μάς οδηγήσει εκ νέου στα σπήλαια και στα μοντελάκια γουναρικών;
Η ανακύκλωση, μέσα απο την επομένη απαρχή, η οποία εκκινεί μέσα στα σπήλαια - κάθε φορά εκ νέου και με λήθη, όσο αφορά τα βασικά δεδομένα τού προηγούμενου κύκλου - και στην συνέχεια εξέλιξη με βαθμιαία ανάπτυξη τεχνολογίας, την οποία υπεραναπτύσσουμε για να την στρέψουμε τελικά ως άνθρωποι εναντίον μας, επενεργώντας με αυτόν τον τρόπο την σχεδόν πλήρη καταστροφή (με ελάχιστες εξαιρέσεις) τής ανάπτυξης που δημιουργήσαμε ως ανθρώπινο είδος στον εκάστοτε κύκλο, επενεργώντας την επανειλημμένη ανακύκλωσή μας, είναι η μόνη ερμηνεία στην οποίαν μπορώ να προβώ, όσο αφορά τον γρίφο, τον οποίον ο "Αρχάνθρωπος" ορθώνει εμπρός μας (Ιδέ και την μαγνητοσκόπηση με τον Άρη Πουλιάνο στο πρώτο μέρος τής πραγματείας).
Ο "Αρχάνθρωπος" αποτελεί, κατά την άποψή μου, το εμφανέστερο ίχνος, το οποίον αποτύπωσε επάνω στην άμμο τού χρόνου το πόδι τής Σφίγγας.  Μια άμμος, η οποία σηκώνει και την αμμοθύελλα τής λήθης μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση.
Η Σφίγγα αποτελεί ταυτοχρόνως τον ΤΥΡΑΝΝΟ, αλλά και τον ΕΥΕΡΓΕΤΗ τού Οιδίποδος, ενώπιον τής ΑΒΥΣΣΟΥ. Πρόκειται για μια οντότητα, η οποία προσομοιάζει με σήμανση τής τροχαίας:
"ΠΡΟΣΟΧΗ ΒΑΡΑΘΡΟΝ!" 
- Η ανταποκρίνεσαι στην πρόκληση τού γρίφου μου, ή γκρεμίζεσαι στην Άβυσσο!

Και τα πόδια τού Οιδίποδος, πλήρη οιδημάτων - γεμάτα πληγές - απο την αλλεπάλληλη ανακύκλωση μιας ιστορίας, στην ουσία επαναλλαμβανομένης, οσο αφορά την τελική πρόκληση, μπροστά στον γρίφο τής Σφιγγός.
 
ΙΣΤΟΡΙΑ: Μια ακόμη στρέψη στην ΣΠΕΙΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, όπου ο άνθρωπος ΑΠΕΤΥΧΕ να ανταποκριθεί στον ΓΡΙΦΟ ΚΑΤΑΡΡΙΨΕΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ, τουτέστιν απέτυχε να επενεργήσει ΤΗΝ ΕΚΦΥΓΗ.

Σας παρακαλώ αποδώστε σε αυτό το σημείο προσοχή στην έννοια τού ΓΡΙΦΟΥ. 

Επισκοπώντας μέσα από αυτό το πρίσμα το ανθρώπινο δράμα, θεωρώ, ότι προκύπτει ένα νέο είδος συναρτήσεως, το οποίον περιγράφει τις βασικές ιδιότητες τού χρόνου.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις είχα αναφερθεί σε τρεις - γνωστές σε εμένα - αντιλήψεις, οι οποίες έχουν κυριαρχήσει στην απόδωση τής υποστάσεως τού χρόνου:
- Η ευθεία γραμμική μορφή
- Η κυκλική γραμμική μορφή
- Το μορφή δένδρου, ως μη μονοσήμαντος γραμμική μορφή, αλλά ως εξέλιξη, η οποία διέπεται από ενδεχόμενα πιθανοτήτων και δυνατοτήτων.
Προς την τρίτη μορφή τείνουν οι επιστημονικές θεωρήσεις τής εποχής μας, αλλά και σημαντικότατες φλισοφικές και μεταφυσικές τοιαύτες. Η δομή και εξέλιξη τής ύλης διεπομένη από το δεδομένο τής πιθανότητος καταγράφηκε στην θεωρητική φυσική με την "Αρχή τής Απροσδιοριστίας" τού Heisenberg.
Αναφορικά με την δενδροειδή υπόσταση του χρόνου, αξίζει να υπογραμμίσω εκ νέου την θεώρηση του Ilya Prigogine περί ΔΙΑΚΥΜΑΝΣΕΩΝ ΣΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΑΚΛΑΔΩΣΕΩΝ, επί τής οποίας έγινε αναφορά στο πρώτο μέρος. 

Η εξέλιξη ως δυνατότητα, διεπόμενη από την παρέμβαση τού ΝΟΟΣ, προάγεται από περισσότερες μυστικές διδασκαλίες, οι οποίες διαμορφώθηκαν σε περισσότερα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, όπως ο Πλατωνισμόςη διδασκαλία των Μυστικών Πατέρων τής Ορθοδόξου Εκκλησίαςο Βουδισμός κα., οι οποίες εναποθέτουν ιδιαίτερη σημασία στην ενορατική πρακτική.


Jordan Peterson - Carl G. Jung "Depth Psychology"