Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

"Τά δέ πάντα οἰακίζει Κεραυνός." Ηράκλειτος

"Βρήκα" Johann Wolfgang Goethe



Βάδιζα στο δάσος
Ολομόναχος
Χωρίς τίποτε να αναζητώ
Πέρα από ό,τι στοχαζόμουν

Είδα μέσα στη σκιά
Να ορθώνεται ένα μικροσκοπικό άνθος
Φωτεινό σαν τ’ αστέρια
Και σαν τα όμορφα μάτια .

Θέλησα να το ξεριζώσω
Όμως εκείνο μου είπε γλυκά :
Πρέπει λοιπόν να μαραθώ ,
Γι’ αυτό θες να με κόψεις ;

Το έβγαλα από τη γη
Με όλη του τη ρίζα
Και το μετέφερα στον κήπο
Του όμορφου σπιτιού

Εκεί το ξαναφύτεψα
Σε γαλήνιο μέρος
Και τώρα όλο και φύεται
Δεν παύει το άνθισμά του .

"Extreme Ways" Moby

"ΤΟ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΗ ΑΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ." ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ

«Μαθαίνω ακόμα κι από τα παιδιά στην ακρογιαλιά˙ίσως γιατί το ποδόσφαιρό μου είναι κάπως παιδικό, διασκεδάζω σαν παιδί».
Ροναλντίνιο Γκαούτσο

Τακουνάκι, φάλτσο, προσποίηση. πλάτη, ψαλίδι, ανάποδο ψαλίδι, ραμπόνα… Ο Ροναλντίνιο, γνωστός ως ο Μάγος του Πόρτο Αλέγκρε, κατείχε όλους αυτούς τους τρόπους για να χτυπάει την μπάλα, αλλά και κάποιους άλλους, που ακόμα δεν έχουν όνομα.


Χωρίς αμφιβολία, μιλάμε για έναν διαφορετικό παίκτη. Δημιουργικό. Με φαντασία. Χαρισματικό. Ένα κινούμενο σχέδιο εν δράσει, ο οποίος υπηρέτησε στις γραμμές των μεγάλων ομάδων, αλλά και που ήταν ικανός να χάνει ακόμα μεγαλύτερες τις ομάδες στις οποίες βρισκόταν.

Ποιο είναι το καλύτερο μέσον που διαθέτει; Λοιπόν, δε βρίσκεται στα πόδια του, αλλά σ' αυτό το μεταδοτικό χαμόγελο που σκορπάει μια αίσθηση διασκέδασης… Αυτός ο παιδικός τρόπος παιχνιδιού, ο ξέγνοιαστος και χαρούμενος. Αυτό είναι το μυστικό του όπλο, κι αυτό θα έπρεπε να είναι και το δικό μας.

Να διασκεδάζουμε παίζοντας, όπως όταν ήμασταν παιδιά και δε σταματούσαμε να μαθαίνουμε και να παίζουμε. Είναι κρίμα που, από μια ηλικία και μετά, η διάθεση για παιχνίδι, το playfuluess, τιμωρείται κοινωνικά. Έτσι όμως καταδικάζουμε μία από τις σημαντικότερες πηγές προσωπικής ανάπτυξης που έχουμε.

Ευτυχώς, τα πράγματα αλλάζουν. Υπάρχει ένας νέος ψυχολογικός όρος, ο επονομαζόμενος «έλλειμμα παιχνιδιού». Η στέρηση αυτή εκδηλώνεται σε άτομα που δεν έχουν καιρό ούτε χώρο για να διασκεδάσουν από απλή ευχαρίστηση και μόνο. Να παίξουν χωρίς ανταγωνισμό. Να παίξουν χωρίς άλλο σκοπό από τη διασκέδαση αυτή καθαυτή, δηλαδή με την ίδια διάθεση που παίζουν τα παιδιά και που πολλοί ενήλικες θεωρούν χάσιμο χρόνου.

Τι μεγάλο λάθος! Η παιγνιώδης διάθεση μας βοηθάει να καταπολεμάμε το στρες, ανανεώνει και αναζωογονεί τις σχέσεις μας και μας επιτρέπει να δρούμε την αρμονία με τον εαυτό μας και να απαλλαγούμε από τις μακροεντάσεις της καθημερινότητας.

Παίζω σημαίνει ανα-δημιουργούμαι. Σημαίνει εξελίσσομαι, αναπτύσσομαι και γεμίζω με θετική ενέργεια. Δεν υπάρχει καλύτερο αντίδοτο για τη ρουτίνα του ζευγαριού, παραδείγματος χάριν, ούτε αποτελεσματικότερος τρόπος για να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας ή για να περάσουμε καλά με τους φίλους μας.

Και τα οφέλη από τη διάθεση για παιχνίδι δε σταματούν εδώ.

Όλο και περισσότερες είναι οι εταιρείες με τζίρο πολλών εκατομμυρίων οι οποίες ανακαλύπτουν ότι οι εργαζόμενοι αποδίδουν καλύτερα και είναι πιο ευτυχισμένοι σε ένα παιγνιώδες περιβάλλον. Ένα περιβάλλον ανα-δημιουργίας, που ενδυναμώνει τη φαντασία του καθενός. Τα γραφεία της Google στην Ελβετία, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, έχουν μια τσουλήθρα. Μια τσουλήθρα!

Εκ πρώτης όψεως, μπορεί να μοιάζει περισσότερο με παιδική χαρά παρά με την έδρα μιας από τις μεγαλύτερες εταιρείες του εικοστού πρώτου αιώνα, όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η δημιουργικότητα έχει μετατραπεί στο βασικό εργαλείο για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του νέου εργασιακού πανοράματος. Και αναπτύσσεται και εξελίσσεται με το playfulness.

Αυτή η διάθεση για παιχνίδι χωρίς ανταγωνισμό, παραδόξως, μας κάνει πιο ανταγωνιστικούς. Όπως συμβαίνει με τον Ροναλντίνιο, καθότι δε μιλάμε αδίκως για έναν από τους καλύτερους παίκτες της εποχής μας. Και τι κάνει ο Ροναλντίνιο; Διασκεδάζει, απολαμβάνει, χαμογελάει… Αλλά κερδίζει. Στις προθήκες του έχει τρόπαια από εθνικές ή διεθνείς διοργανώσεις. Ατομικά και συλλογικά. Χαμόγελο το χαμόγελο, γίνεται ανταγωνιστικός και κίνδυνος θάνατος για τους αντιπάλους του. Για παράδειγμα, ο Ντίνιο έβαλε το πρώτο του γκολ με την Μπαρτσελόνα στις 3 Σεπτεμβρίου του 2003. Το έκανε σουτάροντας από απόσταση είκοσι πέντε μέτρων. Το γκολ ήταν τόσο εντυπωσιακό και υπήρξε τέτοια η αντίδραση του κοινού που παρακολουθούσε τον αγώνα, που οι πανηγυρισμοί καταγράφηκαν από τον σεισμογράφο της πόλης.

Αν θέλεις να προκαλέσεις σεισμούς πανηγυρισμών στην καθημερινότητά σου… πάρε το παιχνίδι πολύ στα σοβαρά και μάθε, όπως ο Ροναλντίνιο, από τα παιδιά που παίζουν στην ακρογιαλιά.

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

"Prelude"

Ο Κύκλος του Χρόνου


 "Η ανθρωπιά άοπλη συντρίβεται και ένοπλη αυτοαναιρείται".. Γ. Σεφέρης

Όμως η ΣΟΦΙΑ βρίσκει τρόπους να πολεμά την αδικία, την αμετροέπεια και την σκλαβιά που είναι κυρίως νοητική, μεγάλη αντινόηση και βαθιά ΑΝΤΙΝΟΗΤΙΚΗ, γιατί το μυαλό είναι ο στόχος και από τα δεξιά και από τα αριστερά και ο πρώτος μεγάλος μνηστήρας είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ που μας κλέβει μας ληστεύει ελεεινά.
ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Το δόρυ της Αθηνάς, ο ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ, το κρατά,
Το τόξο του Φωτός, ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ
και το κλειδί, από υψηλή κάμαρα των Ομηρικών Επών, η ΠΗΝΕΛΟΠΗ, ατρυτώνη ψυχή.
Την ξεκλειδώνει, όπως τη συμβουλεύει, προσεκτικά, η Αθηνά, η σοφή.

Τα χαρακτηριστικά της Σοφίας :
Η Σοφία είναι κατάκτηση μεγάλων πολεμιστών και επίτευγμα του Πνεύματος ανθρώπων της Γνώσης, γιατί νίκησαν τον χειρότερο εχθρό του ανθρώπου,  την ανοησία.
Είναι ένοπλη με ένα νου δυνατό.Το πρώτο και μεγαλύτερο όπλο του ανθρώπου είναι ο νους, το μυαλό του και πάντα τον κρατάει διαυγή, ελεύθερο, καθαρό.
Αμβλύνει την αιχμή του δόρατος της Αθηνάς, με λόγο τολμηρό για να διαπερνά επιδερμίδες και φλοιό παχύ. Όχι ξύλινη γλώσσα αμφίνομη, γλοιώδη και υποκριτική σε ρόλο διττό.
Δίδει πάντα μια ευκαιρία στο Πνεύμα να εκδηλωθεί
Στοχεύει στο κέντρο του Κύκλου του, όταν σημαδεύει με Βέλος ευθύ.
Ενώνει όλα τα σημεία σε ευθυγραμμιστική βολή προβολή.
Είναι συμφιλίωση με τον εσωτερικό εαυτό μας βαθιά, από την Πηγή. 
Διαχωρίζει, φιλτράρει ο,τιδήποτε άχρηστο, εμπόδιο, θέλει να γενεί.
Είναι δύναμη ήρεμη, νηφάλια, σε σταθερή ροή.
Είναι άμεση σε άψογη αισθητική και η δικαιοσύνη την ενδιαφέρει πολύ.

Είναι Φως σε απολλώνια ευθυγραμμιστική βολή
στον κυκλικό τροχό του Χώρου, του Χρόνου και των Εποχών
τον Καιρό του Τόξου

ΕΛΖΙΝ.... όπως τα χρόνια τα παλιά, τα ομηρικά

"Παράδοση δεν είναι η διατήρηση της στάχτης, αλλά η μετάδοση της φλόγας"
και .....καίει άσβεστος, στα Έπη τα Ομηρικά 
στο κέντρο ενός κύκλου  Όμικρον  μέχρι  Ωμέγα
 ΤΗΛΕΜΑΧΙΚΩΣ  μετα ομηρικά

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

1492: Conquest of Paradise "Monastery of La Rabida"

Τη γλώσσα -και τη σκέψη- μου έδωσαν ελληνική


Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική,
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου…
Οδυσσέας Ελύτης
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ζούμε μια ψευδαίσθηση. Την αποκαλούμε πραγματικότητα, αληθινό κόσμο. Όμως ό,τι θεωρούμε ως αληθινό βασίζεται στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε, αισθανόμαστε, σκεφτόμαστε – θεωρούμε.

Κι όλα αυτά, η αντίληψη, η αίσθηση, η σκέψη, η θεώρηση, εξαρτώνται απόλυτα απ’ τις λέξεις που μάθαμε, βασίζονται στη γλώσσα που μιλάμε.

~~

Η γλωσσολόγος Dorothy Lee, ανέλυσε την ινδιάνικη γλώσσα Wintu και λέει γι’ αυτήν:

Αυτό που επαναλαμβάνεται είναι η νοοτροπία της ταπεινότητας και του σεβασμού προς την πραγματικότητα, προς τη φύση και προς την κοινωνία. Δεν μπορώ να βρω έναν ικανοποιητικό αγγλικό όρο για τη νοητική αυτή διεργασία, που είναι τόσο ξένη στην παιδεία μας.

Εμείς είμαστε επιθετικοί απέναντι στην πραγματικότητα. Λέμε «αυτό είναι ψωμί». Οι Wintu λένε «ονομάζω αυτό ψωμί» ή «αισθάνομαι ότι είναι ψωμί» ή «βλέπω πως είναι ψωμί».

Ένας Wintu δεν λέει ποτέ απόλυτα «αυτό είναι…» Αν μιλά για μια πραγματικότητα που δε βρίσκεται μέσα στην περιοριστική εμπειρία δεν τη δηλώνει καν, απλώς την υπαινίσσεται.

Κι αν μιλά για την εμπειρία τότε ποτέ δεν την εκφράζει ως κατηγορηματικά αληθινή.

(«Γλωσσολογικός στοχασμός πάνω στη γλώσσα των Wintu» – Dorothy Lee)

~~{}~~

Η ελληνική γλώσσα (όπως και οι περισσότερες δυτικές) περιέχουν μια έννοια όπως η χρωματική κλίμακα, σ’ ένα φάσμα που εκφράζεται μ’ ευδιάκριτες κατηγορίες: κόκκινο, πορτοκαλί, πράσινο, μπλε κ.ο.κ.

Κάποιος ίσως να πιστέψει ότι ξεχωρίσαμε αυτά τα χρώματα, επειδή αυτά υπάρχουν. Ότι ο εξωτερικός κόσμος (ο «πραγματικός») υπαγόρευσε τις έννοιες. Κι όμως συμβαίνει το αντίθετο: Η γλώσσα δημιουργεί την αντίληψη μας για τον εξωτερικό κόσμο.

Η Μάστιγα του Λειτουργικού Αναλφαβητισμού

Λειτουργικός Αναλφαβητισμός: Είναι η γνώση που δεν αφομοιώνεται, δεν γίνεται κατανοητή και άρα δεν εφαρμόζεται από μία προσωπικότητα που συρρικνώνεται, διαστρεβλώνεται κι εκφυλίζεται και η έκφραση που αδυνατεί να εκδηλωθεί και να παράγει αποτελέσματα. Με...


Λειτουργικός Αναλφαβητισμός: Είναι η γνώση που δεν αφομοιώνεται, δεν γίνεται κατανοητή και άρα δεν εφαρμόζεται από μία προσωπικότητα που συρρικνώνεται, διαστρεβλώνεται κι εκφυλίζεται και η έκφραση που αδυνατεί να εκδηλωθεί και να παράγει αποτελέσματα. Με την λέξη «λειτουργικός» νοείται αυτός που διαθέτει όχι γνώση, αλλά ΕΠΙΓΝΩΣΗ της γνώσης, είναι ικανός να ενεργεί και να αναλαμβάνει έλεγχο κι ευθύνη του ελέγχου, αυτός που είναι ικανός να χειρίζεται καταστάσεις και πράγματα. Εύκολα διαφοροποιεί ανομοιότητες, δεν ταυτοποιεί ανόμοιους συσχετισμούς και κατανοεί αφηρημένες έννοιες.

Είναι φανερό, ακόμη κι αν ελάχιστα εξασκείς την τέχνη της παρατήρησης, ότι γύρω μας κυριαρχούν σε όλους τους χώρους των επιστημών οι μορφωμένοι – αμόρφωτοι, ενώ είναι σταθερό δεδομένο πως οι ταγοί των θρησκειών είναι καθολικά όλοι τους μορφωμένοι-αμόρφωτοι. Είναι φαινομενική αντίφαση να αποκαλείται κάποιος ως «μορφωμένος-αμόρφωτος» γιατί κάποιος που είναι μορφωμένος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα κι αμόρφωτος.

Στην πραγματικότητα (σε αντίθεση με την φαινομενικότητα) αυτό ακριβώς συμβαίνει, γιατί αυτός που έχει σπουδάσει αλλά δεν χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για να δημιουργεί αποτελέσματα, βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς επίπεδο με αυτόν που δεν διαθέτει την γνώση, τον αμόρφωτο, τον αναλφάβητο. Δηλαδή ένας γιατρός που έχει σπουδάσει αλλά δεν χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για να θεραπεύει ανθρώπους κι ένας αμόρφωτος που δεν γνωρίζει να θεραπεύει ανθρώπους έχουν αμφότεροι την ίδια μηδενική αξία στο περιβάλλον και στην κοινωνία που αλληλεπιδρούν, μάλιστα αυτός που κατέχει την γνώση αν δεν την χρησιμοποιεί, είναι ακόμη πιο κάτω στην αξιακή κλίμακα από αυτόν που δεν την κατέχει.

Μια γνώση αποκτά αξία όταν γίνεται πράξη (δημιουργεί δηλ. αποτελέσματα, από θέση αιτίας) η γνώση που δεν δημιουργεί αποτελέσματα είναι μια άχρηστη γνώση. Σκέψου μια τεράστια βιβλιοθήκη σε γλώσσα άγνωστη για ανθρώπους, δυνητικά εμπεριέχει πολύτιμη γνώση αλλά δεν έχει καθόλου αξία. Ξαφνικά κάποιος μαθαίνει την γλώσσα κι αρχίζει να διαβάζει τα βιβλία της και να μεταδίδει αυτά που μαθαίνει σε άλλους ανθρώπους, αλλά και πάλι δεν έχει καμία αξία η γνώση που αποκομίζει κι αναμεταδίδει.

Με τον καιρό κάποιος παίρνει μια γνώση από τον σωρό πληροφορίας, την εφαρμόζει στον φυσικό κόσμο κι αρχίζει να παράγει κάτι, ένα κατασκεύασμα που θεραπεύει τους ανθρώπους, που τους παρέχει ασφάλεια ή δυνατότητα αυξημένης επιβίωσης. Μόνο τότε η γνώση αρχίζει να αποκτά αξία, όχι όλη, μα μόνο η συγκεκριμένη.

Η ίδια η βιβλιοθήκη δεν έχει καμιά αξία, μόνο η μεταστοιχείωση της γνώσης με την δράση και την εφαρμογή αποκτά μια συγκεκριμένη αξία. Πως όμως θα αποφασίσει κάποιος ποιά είναι η γνώση που έχει αξία και θα την ξεχωρίσει από τον σωρό των σκουπιδιών; Γιατί η πλειονότητα των μορφωμένων ανθρώπων είναι μη λειτουργικοί σε σχέση με την γνώση τους;  Πως μπορείς να ξεχωρίζεις με την υπερπληθώρα πληροφορίας γύρω σου τι διαθέτει αξία (φιλοεπιβιωτικό, ευδαιμονικό) για να του δώσεις την προσοχή σου; Μα είναι απλό. Αξία διαθέτει ότι είναι ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ, ότι παράγει αποτελέσματα, ότι συνεισφέρει στην ευδαιμονία και την επιβίωση κι επιπλέον είναι απλό, (το ξυράφι του Όκαμ). Έτσι μπορούμε να δούμε γύρω μας (αφού απομονώσουμε τους φύση και θέση αναλφάβητους) ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις πληγές του Φαραώ που έρχονται καταπάνω στην λογική μας σαν σμήνος ακρίδων από τους μορφωμένους-αμόρφωτους. Όμως από τους μορφωμένους έχουμε απαιτήσεις, όχι από τους αμόρφωτους.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Marcus Nand & Mayssa Karaa "You Become My World"

"Ο ιερός σου τόπος είναι εκεί όπου μπορείς να βρεις τον εαυτό σου ξανά και ξανά." Joseph Campbell


"Η φωνή της συνείδησης, η φωνή της λογικής, η φωνή του αίματος… Προσπάθησε να καταλάβεις κάτι μέσα σ’ αυτή τη χορωδία." Евгений Кащеев

"Κάτω από τις ανθισμένες κερασιές δεν υπάρχουν ξένοι." Kobayashi Issa

Το εγώ είναι ένα είδος ύπνου, μέσα στο οποίο μπορείς να ηττηθείς.

Στην Ιαπωνία, μία από τις βασικές διδασκαλίες όλων των πολεμικών τεχνών είναι πως όταν μάχεσαι με κάποιον, δεν τίθεται ζήτημα προσωπικής εχθρότητας. Αν είναι προσωπικό, τότε έχεις ήδη ηττηθεί προκαταβολικά, επειδή βασίζεται στο εγώ και τότε πέφτεις στο κατώτερο επίπεδο.
Στην τέχνη του τζούντο, όποιος αποδείξει την τέχνη του τζούντο ανώτερη, εκείνος είναι ο νικητής. Δεν είναι ο άνθρωπος, είναι η τέχνη εκείνη που νικάει. Ούτε για μια στιγμή δεν πρέπει να θυμάσαι τον εαυτό σου και τη νίκη σου, επειδή εκείνη θα είναι η στιγμή της ήττας σου.
Κι αυτό έχει συμβεί πολλές φορές και δεν μπορεί να το καταλάβει κανένας άλλος εκτός από εκείνον που έχει καταλάβει την όλη παράδοση της Ανατολής. Μερικές φορές υπάρχουν δύο εξ ίσου μη εγωιστές μαχητές. Τότε δεν κερδίζει κανένας. Η μάχη συνεχίζεται για μέρες και το τέλος αναβάλλεται συνεχώς; χωρίς να κερδίζει κανένας. Κάθε μέρα έρχονται και υποκλίνονται ο ένας στον άλλον με μεγάλη χαρά, με μεγάλο σεβασμό. Στην πραγματικότητα, ο ένας τιμάει τον άλλον, θεωρώντας ότι και μόνο το να βρεθεί αντιμέτωπος με έναν τέτοιο μαχητή, είναι ήδη μεγάλη τιμή. Και η μάχη συνεχίζεται.
Το εγώ είναι ένα είδος ύπνου, μέσα στο οποίο μπορείς να ηττηθείς. Για μια στιγμή, μπαίνει μια σκέψη κι αυτό είναι το τέλος σου. Η τέχνη του τζούντο, του ζίου ζίτσου, του αϊκίντο είναι όμοιες στη βάση τούς. Και η βάση τους είναι το ότι όταν μάχεσαι, εσύ δεν πρέπει να βρίσκεσαι εκεί. Πρέπει να είσαι απολύτως απών. Τότε κανένα σπαθί δεν μπορεί να σε κόψει. Κι αν δεις δύο τέτοιους ξιφομάχους να μάχονται, είναι κάτι καταπληκτικό…

Si vis pacem, para bellum.


"Μη διαλέξεις ένα δρόμο χωρίς εμπόδια· πιθανότατα δεν οδηγεί πουθενά." Frank A. Clark


Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

"Return to Innocence" Enigma

4 Λέξεις

7 Αρχές


"Γνώσεσθε δ’ ακούοντες" ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΚΑΤΑ ΑΘΗΝΑΙΩΝ – (ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ 384 π.Χ – 322 π.Χ)

Οι ελληνικές πόλεις νοσούν. Οι πολιτευόμενοι και διαχειριστές των κοινών δωροδοκούνται και εξαγοράζονται. Κι όσο για τη μεγάλη μάζα των πολιτών, είτε δεν αντιλαμβάνονται τα όσα διαπράττουν οι κυβερνώντες, είτε τα αντιλαμβάνονται αλλά δεν αντιδρούν, βυθισμένοι όπως είναι στη ραστώνη και την άνεση της καθημερινότητας. Από τούτη την αρρώστια έχουν προσβληθεί παντού οι πάντες – απλώς, ο καθένας τρέφει την ψευδαίσθηση ότι η συμφορά δεν θα χτυπήσει τη δική του πόρτα, αλλά θα διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα εκμεταλλευόμενος τους κινδύνους των άλλων. Με αποτέλεσμα οι λαοί να χάνουν την ελευθερία τους λόγω υπερβολικής και αντίθετη προς τις επιταγές των καιρών ραθυμίας, ενώ οι προεστοί, που πίστευαν ότι ξεπουλούν τα πάντα πλην του εαυτού τους, αντιλαμβάνονται τώρα ότι το πρώτο πράγμα που εκχώρησαν ήταν ο εαυτός τους.
Σε κάθε παρουσιαζόμενη ευκαιρία τα συμφέροντά μας ξεπουλιούνται. Κι ενώ εσείς σε αντάλλαγμα απολαμβάνετε μια νωθρή ηρεμία που δεν σας αφήνει να αισθανθείτε οργή κατά των ενόχων, άλλοι εισπράττουν το αντίτιμο των ξεπουλημένων συμφερόντων σας.
Και δεν πιστεύω ότι τα πράγματα έφθασαν στην κατάσταση αυτή από έλλειψη λόγων. Φθάσανε εδώ γιατί εσείς, αφού ακούσετε ό,τι είναι πρέπον κι αναγνωρίσετε την ορθότητα των συμβουλών, το ίδιο πρόθυμα ακούτε κι εκείνους που θέλουν ν’ ακυρώσουν και να διαστρέψουν το σωστό, μολονότι δεν αγνοείτε ποιοι είναι (γνωρίζετε με την πρώτη ματιά ποιος είναι εξωνημένος, ποιος υπηρετεί τον εχθρό και ποιος, αντίθετα, προασπίζεται ανιδιοτελώς τα συμφέροντά σας). Αλλά προτιμάτε να κατηγορείτε αυτούς τους τελευταίους, να το γυρίζετε στ’ αστεία και στις λοιδορίες και να μην πράττετε τίποτε απ’ τα δέοντα.
Εγκαταλείψετε λοιπόν τούτες τις κακές συνήθειες, αλλιώς μην κατακρίνετε για την γενική κατάντια κανέναν άλλον έξω από τον εαυτό σας.
Εμείς δυστυχώς, Αθηναίοι, ούτε τη νάρκη που μας έχει πιάσει δεν μπορούμε ν’ αποτινάξουμε. Μοιάζουμε με ανθρώπους που έχουν πιει μανδραγόρα ή κάποιο άλλο φάρμακο.
Κι ενώ κανονικά όλες οι συζητήσεις γίνονται πριν απ’ τα όποια γεγονότα, εσείς διαβουλεύεσθε πάντα κατόπιν εορτής.
Αφήσατε όλον αυτό τον καιρό να κυλήσει με συνεχείς αναβολές, μετάθεση των ελπίδων σας σε άλλους, αλληλοκατηγορίες και καταγγελίες.
Αυτά συνεχίζετε να κάνετε και σήμερα. Είσθε πραγματικά τόσο απερίσκεπτοι, Αθηναίοι πολίτες, ώστε να ελπίζετε πως οι πρακτικές αυτές, που οδήγησαν την πόλη μας απ’ τη λαμπρότητα στην αθλιότητα, μπορούν να την οδηγήσουν ξανά στη λαμπρότητα; Ούτε λογικό, ούτε φυσικό είναι κάτι τέτοιο.

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Ennio Morricone "Le vent, le cri"

"Το όλον είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών του." Αριστοτέλης


"Πολίτικη Κουζίνα"

Ιαπωνικό πλοίο πέταξε πανάκριβο μετάξι για να σώσει Μικρασιάτες στη ΣΜΥΡΝΗ





Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

''The Piano" Michael Nyman

"Θα γνωρίσει το μυστικό του Αόρατου μόνο εκείνος που είναι ικανός να κλείσει τα χείλη του και να μείνει σιωπηλός." Τζελαλαντίν Αλ Ρουμί

"Interstellar" Hans Zimmer

Χ. Η κρίσιμη μάζα


Χ ούσσερλ:
Λογικές έρευνες!

Η φαινομενολογία είναι ένα φιλοσοφικό σύστημα, που έχει χρησιμοποιηθεί από τους κύκλους της φιλοσοφίας, τον 18ον αιώνα.
Φαινομεναλισμός, φαινομενισμός ή φαινομενοκρατία.
στις αρχές του προσδιορισμού του όρου, σήμαινε την απομάκρυνση της συνείδησης και της εμπειρίας από το βασίλειο των συνιστωσών της πρόθεσης και την περιγραφή τους μέσα σένα φιλοσοφικό πλαίσιο. Σε αντίθεση με όλες τις ξύλινες γλώσσες, γνώριζε ο ίδιος ο Χούσσερλ ότι δεν υφίσταται φιλοσοφία, εάν δεν ξεκινάμε από τη συγκροτούσα συνείδηση, και την θεωρούσε «φαινομενολογική» αφετηρία.
Εγκατεστημένος από θέση αρχής στην καρτεσιανή παράδοση της υποκειμενικότητας και της συνείδησης, χρειαζόταν να δείξει ποιους δεσμούς με τον κόσμο έπρεπε να κόψει αυτή η φιλοσοφία προκειμένου να γίνει η ιδεολογία ενός νέου κόσμου που αντικατοπτρίζει την καθολική του αποξένωση.
Έμενε να ξαναβρεθεί λοιπόν η χωροποιημένη προοπτική της συνείδησης, 
η διυποκειμενικότητα, ως όρος δυνατότητας της αυτοσυνειδησίας, της οποίας το ανεξάντλητο βάθος είναι το σώμα...
Κανείς δεν μας εμποδίζει βεβαίως να «αναλύσουμε» τον άνθρωπο σε συνείδηση και σώμα, αλλά τότε δεν υφίσταται πουθενά πλέον η πραγματική οντότητα για την οποία μιλούσαμε και μένουμε με δύο κενές αφαιρέσεις, που είναι η κατασκευή του καρτεσιανού ορθολογισμού, πτωχού απόηχου μιας φοβικής θεολογίας.

Εδώ λοιπόν ολοκληρώνεται, αλλά δεν κλείνει, ο διαλεκτικός κύκλος:
αν η συνείδηση έχει την έγκυρη δικαιοδοσία να συγκροτεί τον κόσμο είναι επειδή είναι η ίδια συγκροτημένη από αυτό το οποίο συγκροτεί, θα κάνει το αποφασιστικό βήμα να ορίσει αυτή τη συγκρότηση, μεσολαβητικό κρίκο, ως έκφραση δημιουργίας.
Η αλλαγή της συνείδησης και της αντίληψης, αλλάζει την δημιουργία!

Το μυστικό της σύστασης του κοινωνικού είναι, όπως γνώριζε ήδη ο Χούσσερλ,
η διυποκειμενικότητα, και η εξιχνίασή της απαιτεί ν' αποχαιρετίσουμε οριστικά κάθε απλοϊκό όνειρο «αντικειμενικότητας». Αυτό, είναι ένας τρόπος σκέψης, ο τρόπος που επιβάλλεται, όταν το αντικείμενο είναι "άλλο" και απαιτεί να μεταμορφωθούμε εμείς... οι ίδιοι». Θα δείξει αυστηρά εκείνο, που οι παρωπίδες του φυσικού επιστήμονα, ακόμη και του υποτιθέμενα μεγαλοφυούς, τον κάνουν οριστικά ανίκανο να συλλάβει:
ότι η «αλήθεια της επιστήμης» ενέχει πάντα περισσότερο ψεύδος απ' όσο η απλοϊκή προφάνεια του κοινού νου, εφόσον αρνείται να καταλάβει ότι η ίδια δεν είναι άλλο από μια τεχνική μετάφραση ενός γεγονότος τής εμπειρίας, που έχει ενδεχομένως κάποια χρησιμότητα εν σχέσει προς ειδικούς πρακτικούς σκοπούς, μόνον εάν παραμένει στην αρμόζουσα «θέση της μέσα στην ολότητα του ανθρώπινου κόσμου» ως προστάδια της υπερβατολογικής αναγωγής.

Αυτή είναι η ιστορική έρευνα της ανάπτυξης της συνείδησης και της εμπειρίας από τις πρωταρχικές αισθήσεις έως την λογική σκέψη.
Με απλά λόγια μόνο τα φαινόμενα μπορούν να γίνουν γνωστά ή απλά τα συνειδησιακά γεγονότα, υποκειμενικά συναισθήματα, μπορούν να γίνουν γνωστά όχι η ουσία των πραγμάτων.
Ο Χούσσερλ υποστήριξε ότι η φαινομενολογία είναι μια φιλοσοφική μέθοδος για την μελέτη της πρωταρχικής ουσίας των πραγμάτων.
Μια μελέτη για την δράση που ενσωματώνει αυτή η ουσία στην ροή της καθημερινής εμπειρίας.Είχε την πεποίθεση ότι το όν μπορεί να αναγνωριστεί άμεσα και ενορατικά στην ουσία του και η φαινομενολογία περιγράφει τον χαρακτήρα και την ουσία του όντος με βάση αυτό που φαίνεται.
Δρα διαφορετικά από την οντολογία που περιγράφει τι μπορεί και τι οφείλει να είναι το ον.
Είναι μια υπερβατική φιλοσοφία που ασχολείται μόνο με ότι απομένει μετά την εφαρμογή μιας αναγωγής. Η σχέση του γενικού με το ειδικό δεν είναι αρκετά πλούσια ώστε να οριοθετήσει την διαφορά αναγωγής και επαγωγής.
Οποιοδήποτε σύγχρονο βιβλίο λογικής θα κάνει την διαφοροποίηση αυτών των δυο όρων σε επίπεδο συνεπαγωγής των αποτελεσμάτων. Δηλαδή, αν τα συμπεράσματα μιας πρότασης προκύπτουν αναγκαστικά από τους αρχικούς συλλογισμούς, τότε το επιχείρημα είναι αναγωγικό. Αν τα συμπεράσματαπροκύπτουν με κάποια πιθανότητα από τις αρχικές υποθέσεις, το επιχείρημα είναι επαγωγικό .
Ο Αριστοτέλης και Πλάτωνας ήταν οι "μάγοι" της επαγωγικής και αναγωγικής σκέψης.
Ο Χούσσερλ ονόμασε την αναγωγή epoch και εννοούσε την περιστολή του νοήματος ή την αναστολή της κρίσης.
Επιστροφή στις πηγές ήταν το σύνθημα του και προϋποθέτει ένα κόσμο που υπήρχε πριν την εμφάνιση της σκέψης..
Είχε την πρόθεση να γίνει η φαινομενολογία μια μέθοδος για την προσέγγιση της εμπειρίας της ζωής την στιγμή που αυτή συμβαίνει στο χώρο και στο χρόνο..
Ήταν μια προσπάθεια να περιγραφεί άμεσα αυτό που συμβαίνει χωρίς να χρειάζεται να σταματήσουμε για να σκεφτούμε την προέλευση της ή τις αιτιώδεις ερμηνείες της.
Παρόλο που ο Σαρτρ και άλλοι φιλόσοφοι διαμόρφωσαν την φαινομενολογία να ταιριάζει στις προδιαγραφές τους η ίδια αρνείται να οριστεί και βρίσκεται ακόμη στην διαδιακασία και σε μια ρευστή κατάσταση ορισμού..
Στο κόσμο των πολεμιστών, οι πολεμιστές διευρύνουν τις παραμέτρους αυτού που μπορούν να αντιληφθούν μέχρι το σημείο να αντιλαμβάνονται συστηματικά το Άγνωστο και αναστέλλουν την επιρροή του συνηθισμένου συστήματος ερμηνείας που διαθέτουν και της κοινωνικής διαμόρφωσης.
Με αυτή την έννοια πάνε ένα βήμα παραπέρα από τις διανοητικές ασκήσεις των φιλοσόφων, αναμορφώνουν το φυσικό σώμα και την συνείδηση, επαναδιατάσσοντας την ενέργεια και εκτελούν το μαγικό πέρασμα.Η πρόθεση και η διυποκειμενικότητα είναι απαραίτητες για να επιτευχθεί η κρίσιμη μάζα, που θα αλλάξει την αντίληψη ενός κοινωνικού κομφορμισμού και θα επιχειρήσει το κβαντικό άλμα της συνείδησης, έχοντας πετύχει η ίδια την βαθιά μεταμόρφωση και αλλαγή του προσωπικού νησιού της.
Ως διυποκειμενικότητα μπορεί να οριστεί μια συνειδησιακή αλληλεπίδραση, η οποία λαμβάνει χώρα στο ομαδικό ασυνείδητο. Οι άνθρωποι δημιουργούν μια αυτόνομη οντότητα, μια σκεπτομορφή, θεούς, ειδώλα, σταρ, έννοίες, αυτοκρατορίες, όταν κάνουν εγγραφές στο ασυνείδητο.
Με αυτό τον τρόπο αυτή η σκεπτομορφή, αποκτά μια μεταφυσική και υπερβατική διάσταση που δεν έχει από μόνη της.
Όταν έχουμε κάνει μια συμφωνία μια συνομολόγηση από πολλούς μαζί ανθρώπους, το αντικείμενο της συνομολόγησης αποκτά τεράστια δύναμη. Αυτή η συμφωνία γίνεται μερικές φορές συνειδητά και άλλοτε καθόλου..
Η πιο ισχυρή γίνεται στο ομαδικό υποσυνείδητο που μετέχουμε όλοι.
Στα σημεία που συναντώμεθα και συμφωνούμε, δυναμώνουν και αποκτούν ανεξάρτητη ισχύ.
Από την άλλη πλευρά, αν συμφωνήσουμε και αποσύρουμε την υποστήριξη μας από ένα κοινό τόπο του ομαδικού ασυνειδήτου, αυτός ο χώρος κλονίζεται καταρρέει. Έτσι εξηγούνται απότομες ιστορικές, κοινωνικές αλλαγές και πτώσεις αυτοκρατοριών.
Πρόθεση είναι η προγραμματισμένη θέληση για την εξυπηρέτη ενός σκοπού.
Μια ισχυρή πρόθεση συνοδευόμενη από κρίση και λογική βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτό που ονομάζουμε απόφαση. Μια τέτοια απόφαση μπορεί να μετακινήσει ακόμη και... βουνά. Πόσες τέτοιες αποφάσεις αρκούν και από πόσους ανθρώπους;

Πόσοι άνθρωποι μπορούν να αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα "μιας συντροφιάς";

Στην κβαντική φυσική, μαθαίνουμε ότι όταν κάτι φθάνει σε κρίσιμη μάζα, που είναι το 51% της συλλογικής ενέργειας, της δόνησης και της συνειδητότητας για οτιδήποτε από αυτά μιλάμε, μια μετατόπιση χωρίς κανένα εμπόδιο πραγματοποιείται. Παραδείγματος χάριν, όταν αυξάνεται ένα ηλεκτρόνιο και δονείται, στο σημείο του 51% της ενέργειας, της δόνησης και της συνειδητότητας εκείνο το ηλεκτρόνιο φθάνει στην υψηλότερη δόνηση, τα υπόλοιπα 49% αφομοιώνονται αμέσως στη νέα συχνότητα.

Ίσως σε τελική ανάλυση να είναι θέμα ποιότητας και όχι ποσότητας. 

Δύο Χόμπιτ στάθηκαν αρκετά για την συντροφιά και τελικά
κατόρθωσαν να μεταφέρουν ένα δακτυλίδι εξουσίας σκοτεινής και να το καταστρέψουν. 

Πόσοι "άνθρωποι"... θα ήταν αρκετοί!

Μπορούν 300 επίλεκτοι πολεμιστές απέναντι ενός σύγχρονου Δαρείου
δεσμεύοντας όμως τον Εφιάλτη, να κρατήσουν τα στενά των Θερμοπυλών;

Είναι άραγε « το 300»
… μαγικός αριθμός
μιας κρίσιμης μάζας;
300 πολεμιστές της Λάϊον
25 αιώνες μετά…

Astor Piazzolla "Oblivion"

ΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ ΣΤΟΝ ΤΡΟΧΟ ΤΗΣ ΝΕΜΕΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ

Ο Όμηρος έχει συνδέσει την Νέμεση με τον Σκοπό και ο Οδυσσέας την ενεργοποιεί λόγω της αψογοσύνης του.
Η κρίσιμη μάζα, την κρίσιμη νύχτα και η Επιλογή, δικαιώνει αυτή την Απόφαση της Δίκης των Μνηστήρων και των Δούλων τους και γυρίζει τον Τροχό της Νέμεσης.
Ποια είναι η κατηγορία;
Για ποιο πράγμα είναι τόσο πολύ ένοχοι;
Τι έχουν διαπράξει οι μνηστήρες, οι δούλες και οι δούλοι ώστε ο Όμηρος να μη δείξει κανένα έλεος απέναντί τους.
Ποιο είναι το έγκλημα τους;
Γιατί δεν τους συν-χωρεί;

Γιατί δεν υπάρχει Χώρος για αυτούς σε αυτό το Παλάτι της Γης πιά, ούτε για αυτούς τους ανθρώπους ούτε για αυτούς τους θεούς τους.
Γιατί έχουν φάει και έχουν πιει τα πάντα.
Έχουν εξαντλήσει τα πάντα. Έχουν καταβροχθίσει τα πάντα.
Έχουν λεηλατήσει τα πάντα.
Είναι ένοχοι πρώτα ως αναφορά τον εαυτό τους.
Έζησαν ξόδεψαν χαράμισαν μια ζωή μένοντας μακριά από τον Ιερό Εαυτό τους. 
Χωρίς γνώση, χωρίς στόχο προορισμό, συνείδηση, ομορφιά και κατέληξαν στην λήθη. Αμνήμονες μνήμες στείρες και νεκρές άδεια σαρκία.
Έζησαν χωρίς αλήθεια χωρίς μέτρο χωρίς αυτογνωσία, χωρίς συνείδηση, χωρίς το μηδέν άγαν, άναδρα, άτιμα.
Και όχι μόνο έζησαν έτσι αλλά δημιούργησαν και ένα απαράδεκτο σύστημα εξουσίας και διαχείρισης των αγαθών ιεραρχίες, ιερατεία αφεντάδων και δούλων πίνοντας τρώγοντας και καταστρέφοντας τα πάντα σε υλικό πνευματικό φυσικά συναισθηματικό νοητικό επίπεδο.
Για αυτό είναι ασυγχώρητοι και δεν έχουν καμιά δικαιολογία. Πρόδωσαν και προδίδουν πάντα πατρίδες ανθρώπους, φίλους, θεούς και το κυριότερο προδίνουν τον εαυτό τους τον Άνθρωπο αφού προδίδουν την υπόσταση του και τον εμποδίζουν να ολοκληρωθεί να συναντήσει την γυναίκα του την ψυχή του, το παιδί του την καρδιά του και ρημάζουν τον νου του κάθε φορά στην λήθη και την λησμονιά.
Τον πνίγουν σε μανιασμένα κύμματα.
Πως τους σκοτώνει ο Όμηρος;
Η σκηνή είναι πολύ έντονη ανεξίτηλη εγγεγραμμένη στο υποσυνείδητο των ανθρώπων με ανεξίτηλα γράμματα και ονόματα Αιώνια.
Ο Όμηρος δεν είναι βάρβαρος και είναι κάτι παραπάνω από ευφυής για να μπορεί να αποφύγει την βία όταν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο και την μάχη διαφορετικά.
Είναι σοφός ! Έγινε σοφός κουβεντιάζοντας ώρες με την Αθηνά και εκεί βρίσκεται η πνευματική του υπεροχή και ανωτερότητα.
Είναι πολύ απλό.
Τους σκοτώνει, τους έχει ήδη σκοτώσει με το να τους υποδείξει, να τους ακτινογραφήσει, να τους σκιαγραφήσει, τον χαρακτήρα τους, την συμπεριφορά, τις ασχολίες τους, τα λόγια τους.
Τους σκοτώνει ένα ένα ονομαστικά καλώντας τους με το όνομα τους και τους σημαδεύει, ξεκινώντας από τους αρχηγούς τον κοιλαρά τον Αντίνοο και τον παραθυράκια Ευρύμαχο.
Τους “σκοτώνει” με το ευθύβολο του Τόξο την Οδύσσεια του και το μαγικό του Βέλος στοχεύοντας ακριβώς την ρίζα του προβλήματος, τον χοντρό λαιμό του και το πρησμένο του συκώτι ενός παρασιτικού ιού.
Δεν τους σκοτώνει λοιπόν στο φυσικό αλλά στο πνευματικό, τους εξοντώνει.
Εκεί το όριο το υπερασπίζεται. Δεν θα υποχωρήσει ούτε σπιθαμή. Σταγόνα νερού δεν θα βάλει στο κρασί του.

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

J.S. Bach "Goldberg Variations - Aria"

Η ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ

Αφιερωμένο από το Θεόδοτο στη Μακεδονία...

Άρθρο του Roberto Pecchioli
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Στην ταινία με τίτλο Smila’s Sense of Snow, η δολοφονία ενός παιδιού αποκαλύπτεται στην πρωταγωνίστρια, μέσα από την ικανότητά της να καταλάβει ότι τα ίχνη του μικρού παιδιού στο χιόνι ήταν η ένδειξη του φόβου και όχι ενός παιχνιδιού. Η εμπειρία της ζωής και οι βαθιές ρίζες στο περιβάλλον είχαν μεταμορφωθεί σε δύναμη, σε εμπειρία και σε βάθος κατανόησης.
Στον κόσμο μας υπάρχει μία ακατανίκητη αίσθηση που μετατρέπεται σε γοητεία για ό,τι είναι ισχυρό. Αυτό είναι κάτι που εκδηλώνεται κυρίως υπό την υλική έννοια, καθώς θαυμάζουμε και ζηλεύουμε τη φυσική δύναμη, αλλά επίσης ελκυόμαστε από πράγματα και πρόσωπα που μεταδίδουν αποφασιστικότητα και εγκυρότητα· και αυτό παρά το γεγονός πως η εποχή μας είναι επιρρεπής στην αδύναμη σκέψη, στον ανούσιο προβληματισμό και στο σχετικισμό. Υπάρχει στο μέσο άνθρωπο ο φόβος να πάρει συγκεκριμένη θέση για οτιδήποτε, αλλά ο ισχυρός ελκύει και κατακτά. Χρειάζεται λοιπόν να τον επαναφέρουμε στο προσκήνιο για να του αποδώσουμε τη θετική λειτουργία του. Διότι μόνο δυνατές ιδέες που μεταφέρονται από ισχυρές προσωπικότητες μπορούν να μεταμορφώσουν ένα πλήθος σε έναν λαό και να του δώσουν έναν κοινό στόχο.

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

"Απ’ όλους τους λαούς, οι Έλληνες ονειρεύτηκαν το όνειρο της ζωής με τον πιο όμορφο τρόπο." Βόλφγκανγκ Γκαίτε

"Οδός Ονείρων" Μάνος Χατζιδάκις

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΣΕ ΤΟΠΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΜΕΣΩ ΦΡΑΣΕΩΝ)



Του Μποτίλια στο Πέλαγος

Ο νεκροθάφτης είναι αναμφιβόλως πρόσωπο χρήσιμο στην κοινωνία.
Αυτό όμως που διαφοροποιεί ένα προνοητικό νεκροθάφτη από ένα μη προνοητικό, είναι ότι ο πρώτος δεν σπεύδει να ανοίξει τον λάκκο τού δικού του τάφου.

Πελαγοφίαλος

1. ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ

  Αρκετές φορές με γοητεύει η πρόκληση μιας πολιτικής αναλύσεως. Όμως τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να ζωγραφίσω. Η ζωγραφική δεν συνιστά πάντοτε μια δημιουργική διαδικασία. Στην περίπτωση ενός τοπίου - πραγματικού είτε φανταστικού - κάποιες φορές δεν έχουμε την τάση απλά να το αποδώσουμε διαθλώμενο μέσα από τον συγκινησιακό οφθαλμό μας, με εκφραστικά μέσα που βρίσκονται πέραν τών ορίων μιας φωτογραφίσεως. Πρόκειται ίσως για την διάθεση να βρεθούμε - έστω εξ αποστάσεως - εντός αυτού. Όχι όμως περιφερόμενοι οπτικώς στο εξωτερικό του περίβλημα, συντονιζόμενοι με την οπτικοαστική του τονικότητα, αλλά εισχωρώντας σε αυτό, που κάποιοι Ρώσοι θεολόγοι ονόμασαν "γνόφο". Κάτι σαν την αγκαλία τής μάνας μας δηλαδή. Ένα μύχιο άγγιγμα ένός άλλου βάθους, όπου κάποια τελείως αυτονόητη οικειότητα μάς καθιστά προσβάσιμο. Ίσως εκεί να ελλοχεύει κάποιο μυστικό μήνυμα τού τοπίου, που αγκύρωσε σε αυτό η ιστορία του.
  Όταν αναδύεται στον μείζονα χώρο μια πλήρης αρμονία, δομείται ένα απαλό κάλος, στα πλαίσια τού οποίου οι κάθε είδους συχνότητες καλούνται να εφαρμόσουν βήμα σημειωτόν, μέχρι να κοπάσουν. Πρόκειται για μετάβαση από την κίνηση στην ακινησία, με αποτέλεσμα τα περιγράμματα όλων των δεδομένων να ξεθωριάζουν, καθώς αυτά αφοιμοιώνονται από τον περιβάλλοντα ατμό, σε μια διαδικασία, όπου οι ρόλοι αλληδιαχέονται, μεταλάσσοντας αμοιβαία την υφή τους: Τα υλικά δεδομένα μετατρέπονται σε ατμόσφαιρα, ενώ η ατμόσφαιρα μοιάζει να πραγματώνει με ανυποχώρητο τρόπο κάποια συγκεκριμένα δεδομένα. Αυτό το στατικό κάλος, σφραγισμένο από την εξαΰλωση τών δομικών συντεταγμένων, αλλά και την μορφοποίηση τής σιωπής σε σφύριγμα, ονομάζεται ΘΑΝΑΤΟΣ.
  Οι πινελιές μου λοιπόν μέσω τού πληκτρολογίου συνιστούν αυτήν την φορά ένα χρωστικό διάλογο με ένα τοπίο μοναδικού κάλους. Τις Πρέσπες. Εκεί, που δυο θλιβερότατοι παλιάτσοι τής Ελλαδικής πολιτικής σκηνής, εξέπνευσαν εχθές τα πολιτικά λοίσθια. Συμπαρασύροντας στην άβυσσο τής πολιτικής ανυπαρξίας σύνολο το δωτό εξωστρεφές πολιτικό κατεστημένο τού ελλαδικού κρατιδίου.
 Η νεκρώσιμος ακολουθία εξετελέσθει προκαταβολικώς και άκρως συνοπτικώς, χοροστατούντος τού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όταν αυτός εν πλήρει διαύγεια πνεύματος είχε προφητεύσει το περίφημο: "Η Μακεδονία θα γίνει ο τάφος σας".  
  Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου σε ήχο βαρύ ο Στράτος ο παλιός άδων:
      "με βλέπει και χαμογελά
       κι αρχίζω πια να σβήνω
       μού λέει με δυνατή φωνή
       σε παίρνω δε σ' αφήνω"

  Με περισσή βιασύνη έσπευσαν οι "εγκέφαλοι" τού "σύριζα" να στάξουν το λάβδανο τής φρούδας παρηγορίας επάνω στα οιδήματα τών μοιραίων επιλογών τους. Η διακήρυξη τού "θεωρητικού" τής ομοιγύρεως κ. Φίλη, ότι "Το Μακεδονικό είναι δευτερεύον, όλα θα κριθούν από την οικονομία", συνιστά εκτίμηση ακραίου οικονομισμού. Εάν αυτός ως ακόλουθος τής μαρξιστικής ιδεολογίας, ως ισχυρίζεται ότι είναι, είχε μελετήσει έστω τα εξώφυλλα τών μαρξιανών συγγραμάτων, θα είχε προσκρούσει επάνω στην έννοια τού λεγομένου "φετιχισμού τού εμπορεύματος". Έννοια, την οποίαν ανέλυσεν ενδελεχώς ο Καρλ Μαρξ, καίτοι δέσμιος οικονομιστικού τύπου υπερβολών και ο ίδιος. Συμφώνως προς την θεωρία τού φετιχισμού τού εμπορεύματος, ο μέσος άνθρωπος διαθέτει περιορισμένη ικανότητα να μπορεί να διακρίνει σε κάποιο εμπορεύσιμο προϊόν εργασίας κάτι περισσότερο από την χρηστική του αξία και την τιμή πώλησης, ενώ το εν λόγω προϊόν συνιστά αποτέλεσμα συγκεκριμένων παραγωγικών σχέσεων, οι οποίες διέπουν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, κοινωνικών δομών, ιδεολογικών συγκροτήσεων, νοοτροπίας και ψυχισμού. Αυτά που φαίνονται ως οικονομικά μεγέθη, συνιστούν μόνον την κορυφή ενός παγόβουνου πληθώρας δεδομένων, επί τού οποίου προσκρούει μοιραία και καταβυθίζεται το σκάφος τής διανοίας, όσων τα απολυτοποιούν. Η εμπορευματοποίηση τής συνειδήσεως ενός λαού συνιστά την πάγια στρατηγική τού συστήματος. Η μετατροπή τών πολιτών σε άβουλα και ασυνείδητα καταναλωτικά δίποδα, έτοιμα να εκπορνεύσουν πάσα αξία έναντι τού χρήματος και τής ηδονιστικής ευζωίας, αποσκοπεί στο να τορπιλίσει πάσα κοινωνική συνοχή, με την μετατροπή τού homo sapiens σε homo economicus. Ο άκρατος εγωισμός, στα πλαίσια μιας απόλυτης φιλαυτίας, που επιχειρεί με δόλο να επιβάλει το σύστημα, αποσκοπεί να μετατρέψει την κοινωνία σε χυλό μαζανθρώπων, που άγονται και φέρονται, ως αντικοινωνικό πριονίδι, αφού θρυμματιστεί το ξύλο τής κοινωνικής ζωής. Ο ανθρώπινος κοινωνικός ψυχισμός συγκροτείται όμως μέσα σε πορεία χιλιετιών, ενώ η επιβολή των καταναλωτικών προτύπων μετράει μόλις δεκαετίες. Και ο φετιχιστικός χειρισμός των κατανωλιτικών συνδρόμων στα πλαίσια τής κοινωνικής μηχανικής επιφυλάσσει πάντοτε απρόσμενες εκπλήξεις για τούς τεχνικούς τής εξουσίας.

"Ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ’ αλώνια.. Ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το Χαίρε.."

ΜΥΣΤΗΡΙΑ

«Φαίνεται ότι αυτοί που καθιέρωσαν τα Μυστήρια για εμάς, δεν ήταν αδιαφώτιστοι. Για πολύ χρόνο αυτοί μας αποκάλυψαν ότι οτιδήποτε φτάσει στον κάτω κόσμο χωρίς να έχει μυηθεί και επιδοκιμαστεί, πέφτει στον βούρκο. Εκείνος όμως που φτάνει εκεί εξαγνισμένος και καθαγιασμένος, θα συγκατοικήσει με τους Θεούς».
ΠΛΑΤΩΝΑΣ

Μυστήρια ονομάζονταν στην Αρχαιότητα οι ιερατικές εκείνες σχολές που λειτουργούσαν σε κλειστούς χώρους, και κατείχαν γνώσεις από υπέρτερες του ανθρώπου συνειδήσεις. Οι περισσότεροι -αν όχι- όλοι οι Φιλόσοφοι ήταν μυημένοι στα Αρχαία Μυστήρια.

Λέει ο Πλάτωνας στον Θεαίτητο: «H ψυχή, αν δεν έχει γνωρίσει την αλήθεια δεν μπορεί να αποκτήσει την μορφή του ανθρώπου. Πρόκειται για μία ανάμνηση όσων η ψυχή μας γνώριζε παλαιότερα, όταν ταξίδευε με την θεότητα, περιφρονώντας εκείνα που θεωρούμε ότι υπάρχουν και ατενίζοντας αυτό που πραγματικά είναι. Για αυτό μόνον ο νους ή το πνεύμα του φιλοσόφου είναι εξοπλισμένος με φτερά. Αυτός όσο μπορεί καλύτερα διατηρεί στον νου του αυτές τις αναμνήσεις, η ενατένιση των οποίων καθιστά θεία ακόμη και την ίδια την θεότητα. Χρησιμοποιώντας διαρκώς τον εαυτό του στα μυστήρια, ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά τέλειος- ένας μυημένος στη θεία σοφία». 

Ο Πίνδαρος αναφέρει: «Ευτυχής είναι εκείνος που είδε τα Ελευσίνια Μυστήρια, γιατί γνωρίζει το τέλος της ζωής του και τις αρχές που δόθηκαν στον άνθρωπο από τον Θεό».

Ο Αριστείδης για την μύηση του είπε: «Νόμισα ότι ήρθα σε επαφή με τον Θεό, και τον ένοιωσα να πλησιάζει εγγύτερα, και ήμουν τότε ανάμεσα σε εγρήγορση και ύπνο. Το πνεύμα μου ήταν ανάλαφρο, ώστε κανείς που δεν έχει μυηθεί δεν μπορεί να μιλήσει για αυτό ή να το κατανοήσει». 

Στον ηπειρωτικό Ελληνικό χώρο ο Ορφέας ή Άρφας που σημαίνει εκείνος που θεραπεύει με το φως, είναι αυτός που εισήγαγε για πρώτη φορά τα Μυστήρια στην Ελλάδα. 

Τα κυριότερα μυστήρια στην Αρχαία Ελλάδα ήταν τα Κρητικά, τα Καβείρια, τα Διονυσιακά-Ορφικά, και τα Ελευσίνια. Γενικά θεμελιώδης διδασκαλία των Καβείριων μυστηρίων ήταν «η γέννηση του ανθρώπου», ενώ των Ελευσίνιων η συμβολική παράσταση της ψυχής, της καθόδου της στην ύλη, μετά την ανάληψη της και την επιστροφή της στον υπερβατικό χώρο.